Elke dag en elk uur kunnen wij er zelf voor kiezen om kritisch te zijn over stereotypen. Om vooroordelen te bestrijden, onze denkbeelden te verruimen, situaties te verbeteren en de prestaties van vrouwen te vieren. Samen kan ieder van ons helpen een wereld te creëren waarin mannen en vrouwen gelijk zijn. Elk jaar op 8 maart komt deze belangrijke missie extra in beeld. Internationale Vrouwendag herinnert ons eraan wat wij op weg naar een wereld met gelijke kansen voor mannen en vrouwen al bereikt hebben. Het laat ons ook zien welke uitdagingen er nog voor ons liggen. Ieder jaar vragen wij daarom vrouwen die met PETER HAHN te maken hebben naar hun ervaringen, meningen en wensen in het kader van dit thema.
- Embrace Equity – Vrouwendag 2023
- Gender equality today for a sustainable tomorrow – Vrouwendag 2022
- Women in Leadership – Vrouwendag 2021
- Each for Equal – Vrouwendag 2020
- Onze bijdrage aan gelijke behandeling
Vrouwendag 2023: Embrace Equity
We blikken terug: wat is er de afgelopen jaren gebeurd op het gebied van gelijkheid? We vroegen onze collega’s:
- Welk aspect van empowerment van vrouwen is voor jou het belangrijkst?
- Waar heb je de afgelopen jaren positieve ontwikkelingen gezien?
- Waar zie je die nog? Noodzaak tot actie ?
Derya, IT-assistent bij PETER HAHN
Soms vergeet je hoe bevoorrecht je bent als vrouw in Duitsland, in tegenstelling tot sommige andere landen. We kunnen ons leven vrij invullen en onze eigen beslissingen nemen. Voor ons is het vanzelfsprekend om te studeren, te werken of te stemmen.
Je ziet bijvoorbeeld aan de protesten in Iran dat vrouwen niet overal ter wereld dezelfde kansen krijgen en dat er mensen op straat worden doodgeschoten, omdat ze voor hun rechten vechten. Het is verschrikkelijk dat zoiets in deze tijd nog steeds gebeurt. We moeten ons daar veel vaker bewust van zijn en ervoor zorgen dat zulke gebeurtenissen altijd de aandacht blijven krijgen.
Anne-Katrin, advocaat bij PETER HAHN
Ik zou willen dat we al zover waren, dat we het niet meer hoeven te hebben over ‘female empowerment’, dat het als vanzelfsprekend wordt beschouwd. Onze samenleving moet worden gekenmerkt door human empowerment.
Ik ben blij dat er nu een open discussiecultuur over bestaat. Werd het onderwerp vroeger besproken met de inmiddels negatief klinkende termen ‘feminisme’ en ‘emancipatie’, nu is het een onderwerp in de bredere samenleving en heeft het een positieve connotatie.
Er moet echter nog steeds actie worden ondernomen op het gebied van gelijke beloning. In veel beroepen worden vrouwen nog steeds minder betaald dan hun mannelijke collega’s.
Susanne, influencer en blogger
Een aspect dat vaak wordt vergeten: female empowerment moet niet alleen gaan over vrouwen van in de twintig en dertig. In de media en op sociale media is er soms sprake van flagrante age-shaming, alsof vrouwen boven de 50 niet bestaan en alsof wij niets te maken hebben met female empowerment, en andersom. Toch zijn wij vrouwen boven de 50 en 60 jaar degenen die de afgelopen decennia de emancipatie hebben aangejaagd.
Ik vind het geweldig dat het normaler wordt dat ook vaders vrij nemen om kinderen op te voeden, dat de kinderopvang aanzienlijk is uitgebreid en dat er ook iets gebeurt op het gebied van ‘gelijk loon voor gelijk werk’. Er is veel verbeterd in de afgelopen 20 jaar, godzijdank. Ik kan me nog herinneren hoe moeilijk het voor mij als jonge moeder was om voor mijn drie kinderen een crèche te vinden, zodat ik kon blijven werken. Dat is tegenwoordig veel gemakkelijker geworden.
Toch is het nog steeds gebruikelijk dat vrouwen de meeste zorgtaken voor hun rekening nemen. Ze zorgen voor de kinderen, maar ook voor hun oudere en hulpbehoevende ouders. Niet alleen wordt dit werk onvoldoende beloond, wij krijgen er ook nog een lager inkomen en een lager pensioen voor. Dat is niet echt eerlijk.
Vrouwendag 2022: Gender equality for a sustainable tomorrow
In 2022 is het motto van Internationale Vrouwendag ‘Each for Equal’ (Iedereen voor gelijke behandeling). We hebben dit opnieuw aangegrepen om de meningen van vrouwelijke collega’s bij PETER HAHN, vrouwelijke werknemers van partnerbedrijven en vrouwelijke influencers over het thema gendergelijkheid vast te leggen. Wij vroegen hen waar zij al positieve ervaringen hebben opgedaan en waar zij daarentegen nog steeds een noodzaak tot actie zien of in het dagelijks leven tegen de grenzen van gelijkheid aanlopen.
Fany Haasser, verkoopmanager Frankrijk bij PETER HAHN
Sinds 1946 is de gelijkheid van vrouwen en mannen een grondwettelijk beginsel (de wet garandeert vrouwen op alle gebieden dezelfde rechten als mannen). Er is al vooruitgang geboekt: in huishoudens, in bedrijven en zelfs op sportvelden neemt de gelijkheid toe…
Er bestaan echter nog steeds ongelijkheden tussen vrouwen en mannen …. Vooral op het gebied van werk moeten er nog inspanningen worden geleverd. In de eerste plaats is er een gebrek aan beloning: een vrouw krijgt gemiddeld 25% minder betaald dan een man voor hetzelfde werk. Drie van de vier vrouwen verdienen minder dan hun echtgenoot. Meer dan 80% van de deeltijdbanen wordt door vrouwen uitgevoerd. Er is nog veel te doen!
In mijn dagelijks leven zie ik ook de grenzen van de gelijkheid van mannen en vrouwen: ik besteed veel meer tijd aan het huishouden en de opvoeding van mijn drie kinderen dan mijn man!
Inge Dam, al vele jaren een partner van de Green Cotton Group, Denemarken
Wij worden allen gelijk geboren, maar niet met dezelfde achtergrond en kansen in het leven!
Persoonlijk heb ik nog nooit discriminatie meegemaakt. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik geboren ben in een land waar het vanzelfsprekend is dat vrouwen onder dezelfde voorwaarden en met dezelfde rechten werken als mannen en waar ons sociale stelsel voor iedereen gratis onderwijs en betaald zwangerschaps- of vaderschapsverlof mogelijk maakt. Ik ben ook dankbaar voor de gelijkheid in mijn relatie. Mijn man was bijvoorbeeld thuis bij onze twee dochters toen ze nog klein waren.
Het lijdt echter geen twijfel dat in veel landen (nog) geen sprake is van gelijkheid. Hier moeten we helpen, zodat vrouwen zelfstandig hun weg kunnen gaan. Onderwijs geeft zelfvertrouwen en respect, dus dit is ongetwijfeld de juiste weg, ook al is er nog een lange weg te gaan.
Kristina Reutter-Hopp, al vele jaren een partner uit Duitsland
Toen ik meer dan 30 jaar geleden als 6e generatie in het familiebedrijf van mijn ouders kwam werken, had ik niet alleen vijf mannelijke voorouders voor me, maar ook bijna uitsluitend mannelijke inkopers die zich uit hoofde van hun positie druk maakten over wat de vrouw zou willen dragen. Omringd en bekeken worden door zoveel mannen als jonge vrouw was een uitdaging in de late jaren 80.
Vandaag de dag, nu het werkveld voor vrouwen door onderlinge wisselwerking zeer positief is veranderd, ben ik blij dat ik al zo lang een leidinggevende functie bekleed en die verandering zelf heb mogen meemaken. Wat er de laatste decennia is gebeurd op het gebied van openheid, verdraagzaamheid en verandering, vind ik een ongelooflijke vooruitgang. Hier zie ik niet alleen acceptatie in de leidinggevende rol op de werkvloer, maar ook de positie van de werkende vrouw en moeder in het dagelijks leven. Begin jaren 90 was voltijds werken in een leidinggevende functie met twee zonen nog een uitzondering en ik werd er vaak vijandig door bejegend. Helaas ook door niet-werkende vrouwen, die insinueerden dat ik dus geen goede moeder kon zijn.
Vooral het volgende verhaal is me bijgebleven uit die begintijd: wij hadden een klant met een keten van kledingwinkels, die toen nog zeer succesvol was, en wij leverden hem onze broeken en rokken. Ik was nog niet lang in de zaak van mijn ouders toen de klant mijn vader voorstelde dat ik met zijn zoon zou trouwen. Wij zouden de productie hebben, hij de zaken, en liefde was toch iets dat werd overschat. Ik bedankte vriendelijk en we verloren de klant. Dit was niet hoe ik het me had voorgesteld om bij het bedrijf van mijn ouders te komen werken en ik vond het zeer kwetsend en discriminerend. Slechts enkele jaren later was de klant failliet, de zaak gesloten en was ik bij de man met wie ik uit vrije wil had verkozen samen te zijn, ook al had hij geen bedrijven in het huwelijk gebracht. Zo loopt het leven nu eenmaal.
Voor Internationale Vrouwendag wens ik dat alle mensen, ongeacht hun geslacht, in elke samenleving hun leven vrij en in wederzijds respect en aanvaarding met de mensen om hen heen kunnen leven. Ik ben erg dankbaar dat ik al zo vroeg de kans kreeg om als vrouw in een leidinggevende functie te werken en als ik erop terugkijk, denk ik dat de vaak niet gemakkelijke weg de moeite waard was.
Annette Koch, Head of Corporate Social Responsibility bij GERRY WEBER
Gelijkwaardigheid zal in de maatschappij pas zijn bereikt als we er niet meer over hoeven te praten. Ik had het geluk op te groeien in een gezin waar geen onderscheid werd gemaakt tussen mij en mijn broers. We kregen allemaal dezelfde kansen.
Later in mijn leven was ik vaak verbaasd over hoe diep de stereotypen van vrouwelijke en mannelijke rollen in de hoofden van de mensen verankerd zitten. Daarom ben ik ervan overtuigd dat we op dit moment, helaas nog steeds, quota voor vrouwen en expliciet genderbewust taalgebruik nodig hebben. Deze maatregelen zijn bedoeld om bewustwording te creëren en er steeds weer op te wijzen dat we ons allemaal moeten afvragen hoe we handelen.
Maar ik zie ook trends die me optimistischer maken over de toekomst: bij GERRY WEBER, bijvoorbeeld, hebben wij in zeer korte tijd een koerswijziging in onze bedrijfscultuur bereikt. De managementstijl wordt nu gekenmerkt door een platte structuur, een hoge mate van persoonlijke verantwoordelijkheid, een open foutencultuur en transparante communicatie. Managementfuncties worden trouwens ingevuld op basis van kwalificaties, niet op geslacht. Het resultaat: een bijna gelijke vertegenwoordiging…
Tanja, influencer
Ik ben altijd opgegroeid met het besef of het gevoel geëmancipeerd te zijn. Ook beroepsmatig heb ik me altijd gelijkwaardig gevoeld, maar ik weet ook dat veel vrouwen dat niet zo ervaren. Daarom ben ik zeer dankbaar en heb ik het grootste respect voor al deze vrouwen die tot nu toe hard hebben gevochten voor onze rechten.
Op papier zijn vrouwen en mannen gelijk in mijn thuisland Duitsland, maar de realiteit is vaak anders. Helaas worden vrouwen op veel gebieden nog steeds niet als gelijkwaardig behandeld:
• Nauwelijks verbetering in de gelijkheid van vrouwen en mannen in leidinggevende posities.
• De verouderde rolmodellen die helaas nog in veel gezinnen bestaan: de moeder blijft thuis en de vader verdient het geld.
• Doordat vrouwen langer stoppen met werken, worden zij veel vaker dan mannen bedreigd door armoede op oudere leeftijd of zijn zij financieel afhankelijk van hun echtgenoot.
• Wereldwijd zijn vooral vrouwen het slachtoffer van mensenhandel, worden zij gedwongen uitgehuwelijkt of hebben zij nog steeds geen toegang tot onderwijs.De verworvenheden van de vrouwenbeweging moeten keer op keer worden verdedigd. Wij hebben al veel bereikt, maar er is nog veel te doen. Daarom hebben we Internationale Vrouwendag nodig!
Susanne Pass, directeur bij Dialog Textil-Bekleidung e.V.
Hoewel ik ben opgegroeid in een tijd waarin vrouwen niet eens betaald werk mochten verrichten zonder de toestemming van hun echtgenoot, heb ik zelf geen enkele discriminatie van mannen ondervonden in mijn beroeps- of privéleven.
Ik had een vader die zich al vanaf de jaren 70 zeer sterk maakte voor de positie van vrouwen in bedrijven en dat heeft mij zeker gevormd en mij ook het nodige zelfvertrouwen gegeven.
Tijdens mijn studie had ik verschillende professoren die mij aan de universiteit van München veel mogelijkheden boden. Later in mijn carrière had ik mannelijke leidinggevenden die mij altijd steunden, ondanks het feit dat ik 4 kinderen had en daardoor soms beperkte mogelijkheden had om te werken.
Ik heb soortgelijke ervaringen opgedaan buiten het werk: toen ik begon te werken was er alleen kinderopvang van 8 tot 12 uur en dit voor kinderen vanaf 3 jaar. Ik ben echter altijd een paar weken na de bevalling weer gaan werken en slaagde erin, dankzij een initiatief van ouders, een crèche te laten bouwen en de openingstijden uit te breiden.
Hoewel deze omstandigheden vandaag de dag veel beter zijn, denk ik dat we nog ver verwijderd zijn van gelijkheid, zowel wat betreft beloning als de verdeling van het ouderschap en de promotie van vrouwen in banen en op directieniveau. Voor mij was het altijd heel belangrijk dat ik gepromoveerd werd op grond van mijn kwalificaties en niet omdat ik aan een quotum voldeed.
Wij kunnen dit doel van gelijkheid echter alleen bereiken als wij als vrouwen samenwerken, veel initiatief nemen en elkaar steunen en respecteren. Dat laatste vond ik in mijn eerste werkomgeving niet, omdat ik heel vaak juist door vrouwen zeer sterk bekritiseerd werd. Zij konden niet aanvaarden dat een moeder ook kon werken.
Vanuit dat oogpunt zie ik dat er nog veel te doen is op de weg naar financiële onafhankelijkheid en gelijke kansen voor vrouwen:
begin al met bewustmaking op school, betrek partners in gelijke mate bij de opvoeding en huishoudelijk werk, laat leidinggevenden kansen zien en bieden, ongeacht het moederschap. Ik ben erg blij met de actie van Peter Hahn om dit over de hele wereld te promoten en om vrouwen internationaal stap voor stap meer kansen te geven.
Karin Steinbrecher, hoofd van de creatieve afdeling bij PETER HAHN
In de jaren zeventig mochten vrouwen alleen gaan werken met toestemming van hun echtgenoot. Alleen of ongehuwd leven met een vrouw of man, geen kinderen willen, dat was toen niet vanzelfsprekend. Vrouwen van de generatie van mijn moeder hebben hard moeten vechten voor hun kleine beetje vrijheid en zelfs voor hun recht op hoger onderwijs. Zij hebben dat ook voor ons gedaan, met veel persoonlijke inzet en menige nederlaag, zodat wij de kans hebben om over ons eigen leven te beslissen.
Maar dit betekent niet dat alle ongelijkheden zijn opgeheven. Kwesties zoals ‘gelijk loon voor gelijk werk’ en het feit dat het nog steeds voornamelijk mannen zijn die het voor het zeggen hebben op de hoogste managementniveaus, blijven onopgelost. Net zoals het nog steeds gebruikelijk is dat vrouwen overwegend ouderschapsverlof opnemen en slechts enkele mannen, en dan nog meestal voor korte tijd. De mechanismen die deze problemen zouden moeten oplossen, werken niet. Hier moet dringend iets aan gedaan worden.
Er zijn nog vele andere kwesties van ongelijkheid waarvoor niet alleen vrouwen moeten vechten om ze op te lossen. Er is dus een hoop te doen. Ik zou graag willen dat we dit samen aanpakken, ongeacht het geslacht van iemand.
Internationale Vrouwendag 2021: Women in Leadership
Het motto van dit jaar ’Women in leadership’ hebben wij aangegrepen om de vrouwen bij PETER HAHN te vragen naar hun visie op het thema gelijke behandeling. Hierbij kwamen natuurlijk vrouwelijke medewerkers van PETER HAHN aan het woord, gezien het motto van dit jaar voornamelijk in leidinggevende posities, maar ook collega’s van partnerbedrijven en leveranciers in het buitenland. Wij hebben ze gevraagd wanneer en waar zij met discriminatie te maken hebben gehad, waar zij eventueel juist positieve ervaringen met gelijkheid hebben opgedaan en wat zij hopen met het oog op de toekomst.
Susanne Ackstaller alias Texterella, blogger:
De eerste jaren na mijn studie was ik werkzaam bij een autofabrikant. Uiteraard werd mij in die tijd tijdens het sollicitatiegesprek gevraagd of ik een kinderwens had. Ik heb dat bevestigd en de functie toch gekregen. (Ondanks dat ik bij een ander bedrijf hierom afgewezen werd). Of ze jonge mannen ook vragen naar hun gezinsplannen? Ik vraag het mij af. Toen ik na mijn eerste kind wilde blijven werken, moest mijn wens om thuis te werken door de directie persoonlijk worden goedgekeurd. Zo nieuw was dat idee toen. Na mijn tweede kind ben ik voor mezelf begonnen. Het leek mij te ingewikkeld om als vrouw en moeder van twee kinderen binnen de hoofdzakelijk door mannen gedomineerde autobranche vooruit te komen. Een stap waar ik nooit spijt van heb gekregen.
Sindsdien is er veel veranderd, te beginnen bij veel betere kinderopvangmogelijkheden door ouderschapsverlof voor zowel moeders als vaders, maar ook door de hele genderdiscussie en andere zaken. Het bewustzijn is gegroeid dat, hoewel het nog altijd ontbreekt aan vanzelfsprekendheid, vrouwen dezelfde kansen (en beloning) moeten krijgen als mannen. Een vanzelfsprekendheid, die niet alleen bestaat uit mooie woorden, maar vooral ook uit daden.
Wat ik graag zou willen? Dat de koers voor de toekomst van vrouwen minder wordt bepaald door ‘oude blanke mannen’! Wij vrouwen moeten veel meer betrokken worden bij beslissingen over ons eigen leven. En dit vraagt iets van ons: wij hebben vrouwen nodig die de discussie aan durven gaan, die politiek actief willen zijn en zich daar willen inzetten voor de belangen van vrouwen.
Marlen Bistritz, PETER HAHN
Als vrouw met een leidinggevende functie komt ieder van ons waarschijnlijk wel eens op het punt dat we ons afvragen: ’gebeurt dat nu omdat ik een vrouw ben?’. Als ik terugblik op mijn 15-jarige loopbaan, kan ik mij gelukkig geen situatie herinneren waarin ik mij bewust ongelijk behandeld heb gevoeld. In mijn beginperiode als leidinggevende zat er juist iemand boven mij die mijn potentie zag en aanmoedigde. In de loop van de tijd heb ik dan ook het beeld ontwikkeld dat ik gelijkwaardig ben. Daar heb ik geen enkele twijfel over.
Tegelijkertijd zie ik dat we nog een lange weg te gaan hebben om een gelijke behandeling te bereiken. Ik denk dat hiervoor nog meer vrouwen in leidinggevende functies nodig zijn, vooral in het hogere management. Over sommige dingen denken vrouwen en mannen nu eenmaal verschillend en dat is maar goed ook. Juist door deze verschillen kunnen ze elkaar perfect aanvullen. Daar moeten wij veel meer gebruik van gaan maken in plaats van bang te zijn dat iemand anders functioneert, andere belangen heeft of de dingen anders aanpakt. Juist de mix leidt tot een beter resultaat en meer succes, meetbaar in cijfers en in tevredenheid onder werknemers. Dat vergt mijns inziens nog lef, namelijk om los te komen van bepaalde oude structuren en open te staan voor nieuwe ontwikkelingen, dus ook voor vrouwen en hun sterke punten.
Mariella Gonzales uit Peru
In Latijns-Amerika wordt slechts 7% van alle leidinggevende posities ingevuld door vrouwen. In Peru zijn slechts 3 van de 10 managers vrouw. Vooral voor vrouwen met een gezin of alleenstaande moeders is het moeilijk om een leidinggevende positie te bereiken.
Gelukkig is er in de laatste jaren veel veranderd. Ik ervaar meer waardering en voel me meer betrokken als vrouw. Ik heb veel vriendinnen die intussen manager zijn geworden en natuurlijk probeer ik ook net zoveel vrouwen als mannen aan te stellen als manager binnen mijn eigen bedrijf. Desondanks is genderdiscriminatie nog altijd alomtegenwoordig.
Voor de toekomst hoop ik dat er meer vrouwen in leidinggevende posities terecht zullen komen en dat alle vrouwen financieel onafhankelijk kunnen zijn, vooral in moeilijke tijden zoals nu. Ik denk dat daarvoor een betere toegang tot internet, onderwijs en andere basisvoorzieningen in de Andes-gemeenschap noodzakelijk is. We zijn op de goede weg, maar er is nog veel te doen!
Marta, influencer:
Volgens mij worden vrouwen en mannen nog altijd ongelijk behandeld, hoewel het op papier anders lijkt. Seksisme in de media, op de werkplek en in het dagelijks leven is nog altijd een thema dat onze aandacht vraagt en waar wij tegen moeten strijden. Wij vrouwen moeten weer actief opkomen voor onze rechten. Er is meer feminisme nodig, in ons denken, in ons eigen handelen, in intermenselijk, beroepsmatig en ook politiek opzicht. Wij zouden de bestaande rolverdeling eens goed onder een vergrootglas moeten leggen. Het zou fijn zijn als er meer moedige mannen waren, die zich los durven maken van oude ideeën over wat mannelijk is. Mannen die hun partner, vriendin of vrouwelijke collega respecteren en ondersteunen. Vrouwen moeten gaan zien dat het niet altijd gaat om persoonlijke problemen waar ze mee te maken hebben, maar dat veel van die problemen samenhangen met het vrouw zijn. Het is belangrijk dat wij hierin vóór en samen met onze dochters verandering brengen, zodat alle vrouwen een beter perspectief krijgen, niet alleen in ons land.
Fatma Özdemir uit Turkije
Ik wil niet pessimistisch klinken, maar gelijke behandeling van vrouwen en mannen zal in de nabije toekomst nog geen realiteit worden. Ik heb het gevoel dat de populariteit van het thema in de laatste jaren en vooral tijdens de pandemie is afgenomen.
Door de pandemie konden wij echter ook ervaren, hoe belangrijk het werk van vrouwen is en hoe belangrijk hun leidinggevende capaciteiten zijn. Daarom moeten wij vrouwen samenwerken aan een eerlijke en pandemievrije toekomst.
Virginia Halsig, PETER HAHN
Heel veel vrouwen om mij heen, zo heeft mijn werk in de mode er gelukkig altijd uitgezien. Ik heb het gevoel van en de ervaringen met discriminatie opgedaan tijdens professionele reizen in het buitenland naar ontwikkelingslanden. Deze ervaringen hebben mij laten inzien hoe belangrijk het is dat wij als vrouwen iets concreets doen voor vrouwenrechten en gelijke behandeling. Daarom vind ik Internationale Vrouwendag zo geweldig.
Mijn moeder heeft zich altijd ingezet voor het thema vrouwenrechten en gelijke behandeling. Ik ben opgegroeid met het tijdschrift EMMA en met discussies over gelijkwaardigheid. Een trotse en zelfverzekerde vrouw zijn is daarbij de sleutel volgens mij en mijn moeder. Mijn moeder zegt vaak: vroeger was het gemakkelijk voor mannen, nu is het ook niet zo gemakkelijk meer voor mannen. Gelijkheid
Mijn professionele omgeving bestaat uit een sterke vrouwelijke basis, maar aan de top van de driehoek wordt het steeds mannelijker. Waarom is dat? Moeten vrouwen nog steeds door mannen worden aangemoedigd om de top te bereiken? Daarom ben ik voorstander van een vrouwenquotum.
Adelaide Santos, Hoofd Inkoop in Portugall
Gelukkig heb ik mij nooit gediscrimineerd gevoeld omdat ik vrouw ben. Tegenwoordig bestaat ons team geheel toevallig uitsluitend uit vrouwen en volgens mij leven wij in een zeer gezonde professionele omgeving, zowel binnen als buiten het kantoor.
Ik ben ervan overtuigd, dat wij in een eerlijke en ontwikkelde samenleving allemaal beoordeeld moeten worden op de kwaliteit van ons werk en niet op ons geslacht. Ik probeer dit mee te geven aan iedereen met wie ik werk.
Internationale Vrouwendag 2020: Each for Equal
Ook afgelopen jaar, waarin het motto luidde ’Each for Equal’, dus ’Iedereen voor gelijke behandeling’, hebben wij onze collega’s en partners gevraagd hun ervaringen met vooroordelen en hun ideeën over gelijke behandeling en rolverdeling met ons te delen. Hier vertellen zij u, met welke vooroordelen zij geconfronteerd werden en wat zij er aan hebben gedaan om hier sterker uit te komen en om gelijke behandeling een stapje dichterbij te brengen.
Tina Stridde, Aid by Trade Foundation
Ik ben zeer dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen en voor de vrijheid die ik heb om mijn eigen leven vorm te geven. Helaas ziet het leven van vrouwen er in veel delen van de wereld heel anders uit. Door mijn werk als leidinggevende bij de ‘Aid by Trade Foundation’ kan ik eraan bijdragen dat het leven voor vrouwen in Afrika een stukje rechtvaardiger wordt.
Veel Afrikaanse vrouwen zijn echte multitaskers. Ze voeden hun kinderen op, zorgen voor de hele familie en werken heel hard op het veld. Daarbij ondervinden zij veel discriminatie en ongelijkheid. De genderprojecten van Cotton made in Africa helpen veel vrouwen in Afrika om meer erkenning in de samenleving te krijgen, financieel onafhankelijk te worden en meer respect te krijgen. Ik ben trots op dit succes en het motiveert mij en mijn collega’s elke dag weer om aan het werk te gaan.
Patrizia Strupp, PETER HAHN
Ik vind het belangrijk dat vrouwen en vooral jonge meisjes dezelfde mogelijkheden krijgen als het andere geslacht. Mijn moeder wilde altijd dat alle deuren voor haar dochter open zouden staan. Deuren die voor meisjes van een generatie daarvoor nog gesloten waren. Tegenwoordig is gelijke behandeling in ons land op papier geregeld, maar in de praktijk heersen er helaas nog altijd veel vooroordelen.
Laten we eerlijk zijn: hoeveel mannen kent u die meer dan twee maanden ouderschapsverlof opnemen of stellen waarvan de vrouw evenveel als of meer dan de man verdient? Hoeveel boeken en films zijn er waarin vrouwen de hoofdrol spelen? Welk speelgoed wordt meisjes aangeboden en welk speelgoed aan jongens? Zolang deze en andere ongelijkheden blijven bestaan, zijn wij nog ver van gelijkheid verwijderd. Niet alleen de overheid moet meer doen, ook wijzelf kunnen een positieve bijdrage leveren door elkaar te steunen.
Ikzelf heb een meisje onder mijn hoede genomen dat van Eritrea naar Duitsland is gevlucht. Daar is zij slechts kort naar school gegaan, maar nu heeft zij de mogelijkheid om school af te ronden en aan een opleiding te beginnen. Dus maken wij samen huiswerk of ondernemen samen dingen. Daarom is mijn oproep aan iedereen: alleen samen kunnen wij iets bereiken, dus help elkaar!
Andrea Breyer, vereniging voor buitenlandse handel van de Duitse detailhandel (AVE)
Gelijke behandeling is ook in 2020 een illusie. Vrouwen in leidinggevende functies zijn een zeldzaamheid. Hoe vaak is het mij niet gebeurd dat, hoe bekwaam ik ook was, de oudere heren directieleden mij alleen maar zagen als het ’naïeve blondje’, waardoor het mij enorm veel moeite kost om mezelf te bewijzen.
Wij hebben moedige vrouwen nodig, ook buiten het middenkader, die als rolmodel en mentor kunnen fungeren.
Beate Finken, blogger
Ik kijk niet graag achterom, maar veel liever richting de toekomst. Wat mij op dit moment vooral interesseert is ’ageism’ in de mode- en cosmeticabranche. Leeftijdsdiscriminatie is nog altijd een actueel thema. Er wordt altijd gezegd dat men probeert om schoonheidsidealen te veranderen, maar ik zie daar in het echte leven weinig bewijs van. Het thema ’diversity’ wordt in de mode- en cosmeticabranche matig vertegenwoordigd. De laatste tijd zijn er weliswaar steeds meer modellen met een andere herkomst (gelukkig een groeiende tendens), maar oudere modellen zien we nog steeds maar zelden.
Wat ik eraan doe? Ik vier dat ik 50 plus ben. En ik maak taboes bespreekbaar. Zo praat ik zonder gêne over de overgang en laat ik zien dat je ook op je 53e heel actief in het leven kunt staan. Ik heb geen problemen met mijn leeftijd. ’The change’ is de Engelse term voor overgang en dat vind ik wel mooi klinken, een beetje als een nieuw begin.
Nicole Lange, blogger en model
Na mijn studie vastgoedmanagement heb ik ook langere tijd als bankier gewerkt bij een zeer bekende bank. Daar had ik bijna alleen maar mannelijke collega’s om me heen. Dat was best vermakelijk, want ik wist altijd heel goed dat ze veel meer verdienden dan ik terwijl ze hetzelfde werk deden, maar dan met dubbel zoveel haantjesgedrag … ik probeerde erboven te staan (wat niet altijd gemakkelijk was …) en er niet aan mee te doen. Ik denk dat mannen en vrouwen heel anders met succes omgaan, maar zelfs binnen de seksen zijn er gewoon serieuze verschillen. Sommigen lopen er heel erg mee te koop, anderen genieten er in stilte van. Mensen zijn gewoon anders en ik vind dat Internationale Vrouwendag er ook moet zijn om iedereen te accepteren zoals hij of zij is. Voor mij telt vooral dat je je hart op de juiste plek hebt. Dat maakt je automatisch tolerant.
Franziska Dormann, Global Organic Textile Standard
Het zijn niet alleen concrete vooroordelen waar vrouwen mee worden geconfronteerd, maar er zijn ook nog altijd maatschappelijke kwesties die moeten worden overwonnen. Daarom is het belangrijker dan ooit dat wij allemaal bijdragen aan een (gender)vriendelijke wereld en vooral aan gelijke kansen.
Onze bijdrage aan gelijke behandeling
In het kader van Internationale Vrouwendag op 8 maart doneren wij weer aan verschillende organisaties, die zich inzetten voor gelijke behandeling. Lees hier welke projecten wij dit jaar ondersteunen en wat wij met eerdere giften konden bereiken.
