Voer uw zoekbegrip in

Mijn droomwens: de finish halen van de marathon van Berlijn

Droomwensen: de finish halen van de marathon van Berlijn

“Weet je zeker dat je het gaat redden?” Dat hoorde Magda uit Hildesheim keer op keer. Dan antwoordde ze: “Ik ga het in elk geval proberen”, maar van binnen dacht ze: “nou en of ik dat ga redden”. We hebben het over een marathon: 42 kilometer hardlopen. Een uitdaging, ook voor jonge mensen. Magda was echter al 65 en de marathon haar lang gekoesterde droom. “Tijdens het lopen voel ik me goed”, aldus Magda.

(©Paffy69/iStock/GettyImages)

“Ik ging vroeger vaak lopen om in conditie te blijven, maar op een gegeven moment werd dat minder en minder”, vertelt Magda. Sindsdien ging ze slechts nog een enkele keer zwemmen. Zeven jaar geleden raadde haar arts haar aan om meer te gaan bewegen. Magda begon met Nordic Walking in een groep met andere vrouwen, maar dat was niet uitdagend genoeg. Ze ging joggen, twee ochtenden per week. Op een laag tempo, maar wel aardig wat kilometers. Als snel ging ze vaker hardlopen en werden de afstanden langer. “Jij loopt zo veel, straks kun je wel een marathon lopen”, zeiden haar vrienden gekscherend. En Magda dacht: “Ja, waarom niet?” Het plan om mee te doen aan de marathon van Berlijn begon vorm te krijgen. Een enorme happening met 30.000 deelnemers. Magda was benieuwd of haar lichaam deze uitdaging nog aan zou kunnen. Ze stelde een trainingsplan op.

(©aga7ta/iStock/GettyImages)

“Mijn zoon en dochter hebben me geweldig gesteund. Ze hebben me goed geadviseerd en zeiden me niet te snel te beginnen. Mijn arts was tevreden met mijn waarden. Ik ging vooruit en dat was geweldig. Aan het begin is de overwinning op jezelf het belangrijkste, maar op de ene of andere manier ging het lopen als vanzelf. Ook mijn lichaam verraste me op positieve wijze, want ik merkte dat ik meer energie had. Enkele hindernissen had ik nog te gaan, waaraan ik niet had gedacht. Zo schuurde mijn oude sportkleding na vijftien kilometer erg op mijn huid. En de zolen van mijn schoenen werden ook minder. Ik had goede hardloopkleding nodig, zoals de echte marathonlopers.” Magda lacht. “Mijn voedingspatroon heb ik ook een beetje aangepast. Enkele nieuwe recepten geprobeerd, die goed bij mijn training zouden passen. Ik heb samen met mijn zoon achter zijn computer gezeten en hij heeft me geweldige websites met fitnessmaaltijden laten zien. Mij bevielen met name de gerechten met witte bonen en wortels, courgette, paprika, kurkuma en basilicum. Er zaten echt een paar lekkere, veganistische gerechten bij.”

Nadat ze enkele halve marathons tot een succesvol einde had gebracht en haar training uitgebreid had, was het dan zo ver: op een bewolkte ochtend in september startte de marathon van Berlijn.

(©jaochainoi/iStock/GettyImages)

“Mijn zoon heeft me gebracht. Hij vond het nog spannender dan ik. Het was echt heel bijzonder om in een groep van tienduizenden mensen te staan met mijn rugnummer op mijn kleding. Eventjes vroeg ik me af of ik me wel goed had voorbereid, maar zodra het startsignaal had geklonken, begon ik gewoon te lopen en hield ik niet meer op. Ik had mijn eigen tempo en al snel was ik goed op weg. Ik ging door en gaf niet op. De gezichten van de toeschouwers waren zo vrolijk als ze me zagen. Er waren niet veel deelnemers van mijn leeftijd. Ik wilde graag teruglachen, maar ik merkte dat ik me volledig op mijn benen en armen concentreerde. Ik liep en liep, maar uiteindelijk, na vele kilometers en waterflesjes, was het zo ver: ik naderde de finish. Voor me werd de Brandenburger Tor steeds groter. Ik voelde me uitgeput, maar tegelijkertijd ervoer ik ook een geluksgevoel. Ik sleepte me over de finishlijn. Toeschouwers applaudisseerden. Ik had het gered. Mijn zoon zei telkens hoe geweldig ik het had gedaan. Ik kon eerst helemaal niets zeggen, mijn huid was koud en nat, mijn knie deed veel pijn, maar van binnen had ik het warm, want ik had mijn droom vervuld.”

Ontdek ook de droomwensen van Waltraud en Sandra.