Mijn allereerste kasjmiertrui kan ik me herinneren alsof het gisteren was. Ik was begin twintig, studente, met een piepklein kledingbudget (dat ik overigens regelmatig overschreed – maar dat is weer een ander verhaal). Het mooie kledingstuk had ik al meerdere keren bij mijn moeder bewonderd: slank gesneden, met ronde hals, de mouwen ongeveer driekwart lang. Zwart, heel klassiek, heel eenvoudig. En toch oneindig zacht, licht en knuffelig. Niets wenste ik vuriger dan zelf precies ook zo’n trui te mogen hebben… liefst zelfs precies díe! Tot ik hem tijdens één van mijn „huisbezoekjes“ aan mijn ouders op het kleine kastje in mijn oude slaapkamer vond. Wat een verrassing – en wat een vreugde! Ze was er helaas „uitgegroeid“, zei mijn moeder lachend. Toen ik erin gleed, voelde de trui aan als een moederlijke omhelzing. Warm en zacht. Hij rook naar haar lievelingsparfum en een vleugje haarlak. Ik wilde hem het liefst nooit meer uittrekken.
Sindsdien is kasjmier voor mij meer dan alleen maar wol: het is een belofte. Een kledingstuk dat ons niet alleen tegen kou beschermt, maar ons ook even licht als teder omarmt. Een echte hartverwarmer, die ons goeddoet wanneer we het nodig hebben. Verlangt niet ieder van ons zo nu en dan naar dat troostende gevoel van geborgenheid en verzorgd worden? Juist nu, wanneer de dagen weer korter en kouder worden? Wanneer grijze wolken laag hangen, dikke mistflarden het landschap bedekken en de duisternis misschien in onze ziel kruipt? Precies dan omhult kasjmier ons met behaaglijke warmte en troostende nabijheid – zoals toen bij mijn moeder. Een opkikker voor tijdens de herfst en winter, receptvrij en helemaal zonder bijwerkingen! Erin glijden, de ogen sluiten, even stilstaan bij het moment. Genieten. Alleen een echte omhelzing is mooier.
Die kasjmiertrui van mijn moeder is niet de enige in mijn leven gebleven, maar wel degene waaraan ik het gevoel van nabijheid en geborgenheid het meest intens verbind. In de loop van de decennia zijn er meer bijgekomen, de meesten zijn nog steeds trouwe metgezellen en draag ik nog altijd. En telkens wanneer ik één van die truien uit de kast haal, word ik eraan herinnerd: aan ontmoetingen, aan momenten, aan mensen die belangrijk voor me waren – en misschien nog steeds zijn. Aan de goede vriendin met wie ik een kasjmiertrui ruilde, aan mijn geliefde Oostzee, waar ik één van mijn kasjmierfavorieten kocht. Kasjmier herinnert ons aan wat we hebben, aan wat blijft. Precies dat maakt het magisch.
Trouwens: één van mijn lievelingstruien – waar ik eveneens, ehm, „uitgegroeid“ was – heb ik enige tijd geleden aan mijn dochter gegeven. Ik weet zeker dat hij haar warmte en geborgenheid zal schenken. En een dikke omhelzing geeft, precies wanneer ze die nodig heeft.
MORE ABOUT
Susanne Ackstaller alias Texterella
is auteur, tekstschrijver, columniste en sinds 2009 de blogger achter texterella.de. Veel jaren van haar leven bracht ze door met worstelen met haar figuur en met het feit dat ze niet in de zogenaamde ‘normale maten’ paste, omdat ze daarvoor te dik was. Haar houding veranderde pas toen ze zich realiseerde hoeveel kostbare levenstijd ze aan het onderwerp figuur had besteed en hoe vaak ze daardoor ontevreden was – in plaats van van haar leven te genieten.
