Mijn droomwens: vliegen in een heteluchtballon

Vliegen! Alles loslaten en onbezorgd door de wolken zweven. Wie zou dat niet willen? In een heteluchtballon kan dat. Zonder motorgeluid heel harmonieus opstijgen tot de mensen en de huizen onder u nog maar heel klein zijn. Ook Kristina M. droomde hier altijd van. Verlangend keek zij vanaf het balkon van haar woning in Hannover naar de vrolijk gekleurde ballonnen tegen de strakblauwe hemel. Ze kon niet vermoeden, dat ze zelf ook gauw in een ballon zou zitten. Een geweldige verrassing.

„Voor mijn 60^e verjaardag kreeg ik van mijn vrienden een ballonvaart cadeau “, vertelt Kristina. „Ze hadden geld bij elkaar gelegd. Ik was zo ontroerd. De cadeaubon was bevestigd aan een schattige folieballon van een lieveheersbeestje, die nog wekenlang aan het plafond van mijn woonkamer heeft gehangen. Telkens als ik omhoog keek, werd ik er weer vrolijk van. Binnen een paar dagen zou het gaan gebeuren.“

Ballonvaarten vinden in de vroege ochtend of ’s avonds, vlak voor zonsondergang plaats. Dan is de lucht rustig, is er minder wind. Ideale vliegomstandigheden. Kristina, die graag uitslaapt, koos voor een ballonvaart in de avond. De ballon zou vertrekken vanuit het park voor de universiteit in hartje Hannover. Waarheen de reis zou gaan, lag helemaal aan de wind. „Zo gauw de balloncrew met de aanhanger het veld opkwam, werd het spannend. Met zijn allen werd de mand uitgeladen en de ballon uitgerold. De ventilator blies eerst koude en vervolgens hete lucht in de ballon, die langzaam opbolde als een rode reus.“ De mand bood comfortabel plek aan acht gespannen passagiers en de ballonvaarder. Toen de ballon eenmaal geheel gevuld was, klonk het: allemaal aan boord!

„Het was een onbeschrijflijk moment. We kwamen los van de grond, waren al snel boven de bomen met onder ons massa’s winkelende mensen. Het Welfenschloss en de Herrenhäuser Gärten lagen aan onze voeten. Toen ook de avondzon nog tevoorschijn kwam, baadde Hannover in een gouden gloed. We keken uit over de oude stad, de huizen en de kerken, tot aan de horizon, waar het Steinhuder Meer glinsterde.“ Kristina was verbaasd over hoe behaaglijk het in de mand was. Het was windstil, omdat de ballon met de wind mee voer. En de brander gaf een hoop warmte af. „Het was ongelooflijk rustig daar boven. Al snel is men ver verheven boven het gekwetter van de vogels en het autoverkeer. Er is geen luidruchtige vliegmotor. Een weldadige rust.“ De wind dreef de heteluchtballon zuidwaarts, voorbij het prachtige stadhuis, over de fonteinen en de sportieve roeiers van de Maschsee. „Ik zag de plekken die ik ken, vanaf grote hoogte in miniatuur. Een heel ander perspectief op de wereld.“ Op haar telefoon kreeg Kristina berichten binnen van oplettende vrienden: „Wij zien je!“

Een goed uur duurde de vlucht. De ballon vloog over uiterwaarden en dorpen, kinderen zwaaiden naar boven en de lage zon schilderde lange schaduwen over het landschap. Uiteindelijk koos de ballonvaarder een akker uit om in te landen en begon de ballon langzaam te dalen: „Vasthouden!“ „We gingen gehurkt zitten in de zacht beklede mand“, vertelt Kristina. „Door de wind stuiterde de mand meerdere keren op de grond, als een platte steen die je over het water keilt. En toen vielen we op de zijkant. Wat een hilariteit, ik heb zo gelachen.“